آشنایی با مکاتب ادبی

مکتب اگزیستانسیالیسم ادبی (وجود گرایی ادبی)

حیات فلسفه در رگ های ادبیات

ترجمه و تالیف امین شعبانی

قسمت اول

مانند راسیونالیسم(خردگرایی) و امپرسزیسم (تجربه گرایی) ، اگزیستانسیالیسم (وجودگرایی) اصطلاحی است که متعلق به تاریخ روشنفکری است. بنابراین تا حدی یک تعریف راحت تاریخی محسوب می شود

. این اصطلاح به روشنی به عنوان توصیفی از توضیحات، توسط ژان پل سارتر به تصویب رسید

و پس از جنگ از طریق انتشار گسترده ی محتواهای ادبی و فلسفی به وسیله ی سارتر و همکارانش از جمله سیمون دوبووار،موریس مرلو پونتی و آلبرکامو ،اگزیستانسیالیسم به عنوان یک جنبش فرهنگی در دهه های 40 و 50 میلادی در اروپا شکوفا و شناخته شد .

از میان فیلسوفان بزرگ شناخته شده به عنوان اگزیستانسیالیست می توان از کارل جاسپرز ، مارتین هایدگر و مارتین بوبر در آلمان ، ژان وال و گابریل مارسل در فرانسه ،از روشنفکران اسپانیایی خوزه اورتگا ی گاس و میگوئل د اونامونو ، و روس ها نیکولای بردیایف و لوو شستوف نام برد ( البته بسیاری از روشنفکران همچون هایدگر و آلبرکامو این برچسب را رد کردند)

همچنین فیلسوفان قرن نوزدهم ، سورن کیرکگور و فردریش نیچه به عنوان پیشروان نهضت دیده می شدند. اگزیستانسیالیسم به همان اندازه که یک پدیده فلسفی بوده یک پدیده ادبی نیز هست. عقاید خود سارتر از طریق آثار داستانی او (مانند تهوع و خروج ممنوع) از طریق ایده های ناب فلسفی او (مانند هستی و هیچ چیز و انتقاد از دلیل دیالکتیکی) شناخته شده و شناخته شده تر بود و سالهای پس از جنگ ، جنب و جوش بسیار متنوعی پیدا کرد. نویسندگان و هنرمندان تحت این اصطلاح: به صورت گذشته نگر ، داستایوفسکی ، ایبسن و کافکا سرباز شدند. در پاریس ژان جنت ، آندره گید ، آندره مالرو و مهاجران ساموئل بکت بودند. ناتو همسون نروژی و یوجین یونسکو رومانیایی متعلق به این باشگاه هستند. هنرمندانی چون آلبرتو جیکومتری و حتی اکسپرسیونیست های انتزاعی همچون جکسون پولاک ، ارشیل گورکی و ویلم د کونینگ و فیلمسازانی همچون ژان لوک گدار و اینگمار برگمن از نظر وجودی درک شدند. در اواسط دهه 1970 ، تصویر فرهنگی اگزیستانسیالیسم به کلیشه تبدیل شده بود ، که در کتاب ها و فیلم های بی شماری از وودی آلن تکه تکه می شد.

بنابراین گاهی اوقات پیشنهاد می شود که اگزیستانسیالیسم فراتر از این جنبش فرهنگی قابل شناسایی از یک موقعیت فلسفی است

یا از طرف دیگر ، این اصطلاح فقط باید در فلسفه سارتر محدود شود. اما در حالی که یک تعریف فلسفی از اگزیستانسیالیسم ممکن است به طور کامل سرنوشت فرهنگی این اصطلاح را نادیده نگیرد ، و گرچه فکر سارتر باید به هر حساب اگزیستانسیالیسم بزرگ شود ، این مفهوم خوشه متمایز از مشکلات فلسفی را انتخاب می کند و به کمک یک جریان نسبتاً مجزا از سؤال فلسفی قرن بیستم و اکنون بیست و یکم ، موضوعی که تأثیر بسزایی در زمینه هایی چون کلام (از طریق رودولف بولتمان ، پل تلیش ، کارل بارت و دیگران) و روانشناسی (از لودویگ بینسوانگر و مدارد رئیس تا اتو مرتبه ، RD Laing و ویکتور فرانکل). آنچه این جریان تحقیق را از هم متمایز می کند نگرانی آن با «وجود» به طور کلی نیست ، بلکه ادعای آن است که تفکر در مورد وجود انسان نیاز به مقولات جدیدی دارد که در فهرست آثار مفهومی اندیشه باستان یا مدرن یافت نمی شود. انسان را نه به عنوان موادی با خصوصیات ثابت می توان درک کرد و نه به عنوان موضوعاتی که با دنیای اشیاء در تعامل هستند.